Defianda me Dios de mi.
"Tanrı məni özümdən qorusun

Təslim olma(lısan), istədiyini (heç vaxt)əldə edə(bilməyə)cəksən!
Həyatda da cümlədəki kimi - əsas olan hissələri seç, fokuslan və qalan səs-küyü görməzdən gəl.

“Bir işi bilən edər, az bilən ağıl verər. bilməyən tənqid edər, bacarmayan isə ləkələyər.” — Konfutsi

Əgər qərar verə bilmirsənsə, püşk at. Nəticə xoşuna gəlməsə deməli qərarı çoxdan vermisən.

Bir anlıq gözləri doldu...
Və səssizcə bütün dünya ilə vidalaşdı...

Uşaqlığı yadına düşdü —
utanmadan güldüyü anlar,
ən adi şeydən belə sevindiyi günlər,
kimisə sevəndə açıq-aşkar sevdiyini deməsi...
və nifrət edəndə belə gizlətməməsi...

Hər şey çox sadə idi o vaxtlar...

Elə bu anda ayağının altındakı stul sürüşdü.
Boğazına keçirdiyi ip dartıldı...

Nəfəs daraldıqca,
ayaqları boşluqda çırpındıqca,
bir vaxtlar rahat aldığı nəfəsin,
üzərinə möhkəm basdığı torpağın qədrini anlamağa başladı...

Gözləri qaralırdı...

Və o qaralığın içində —
ömrü boyu yaşadığı ən gözəl anlar bir-bir canlanırdı...

Elə bu an...
kiminsə yanında olduğunu hiss etdi.

Qara geyimli, eybəcər simalı bir varlıq...

Ömrü boyu belə birini görməmişdi.

O varlıq əlindəki ilə onun bədəninə toxundu —
və sanki canından can çəkirdi...

Ağrı ilə qarışıq bir qorxu...

“İlahi, bağışla... mən bunu istəmirdim...”
— deyə pıçıldadı...

Bu zaman qulağına tanış, amma qəribə şəkildə dərin gələn sözlər çatdı:
“Hər canlı ölümü dadacaq...”

Bu sözləri anlayırdı...

Artıq öldüyünü hiss edən gənc çarəsizcə qışqırdı:
— Geri dönmək istəyirəm...

Amma o varlıq yalnız bir şeyi təkrarlayırdı:
“Hər canlı ölümü dadacaq...”

Elə bu anda...

Bir səs yüksəldi...

Azan səsi...

Qəribə idi —
səs çox yaxından gəlirdi...

“Şəhadət verirəm ki, Allahdan başqa ilah yoxdur...”

Səs getdikcə aydınlaşırdı...

Qaranlıq çəkilməyə başladı...

Eybəcər simalar nurlanırdı...

Və yuxarıdan bir səs gəldi —
qəlbi titrədən, amma eyni zamanda sakitlik verən bir səs:

— “Onun Yer üzərindəki missiyası hələ bitməyib. Geri dönsün.”

Hər şey dəyişdi...

Az əvvəl qorxunc görünən varlıq
bir anda mələyə çevrildi...

Uzun qanadları, nur saçan siması...

Gözlərinə baxmaq belə mümkün deyildi...

Mələk gəncə yaxınlaşırdı...

Amma qəribə bir şey baş verirdi —
o yaxınlaşdıqca, gənc uzaqlaşırdı...

Gənc ona tərəf getmək istəyirdi...
ona toxunmaq...
onu qucaqlamaq...

Amma...

Artıq gec idi...

Gözlərini açdı.

O, öz evində idi.
Doğma çarpayısında...

Və azanın son kəlməsi səsləndi:

“La ilahə illəllah...”

Sübh azanı bitmişdi...

Deməli...
bütün bunlar yuxu idi...

Bunu anladığı anda bədəni titrəməyə başladı.

Amma bu qorxu deyildi artıq...

Bu — oyanış idi.

Sakitcə ayağa qalxdı...

Toz basmış rəfin ən aşağı siyirməsini açdı...

Və uzun zamandır toxunmadığı
namaz səccadəsini götürdü...

Ümid yaxşı şeydir. Bəlkə də ən yaxşı şeydir. Yaxşı şeylər isə heç vaxt ölmür.
Şauşenkdən qaçış (1994)

Köhnə yollar yeni qapılar açmaz...

Gənc oğlan başını aşağı salıb, sakit şəkildə uzun bir yola çıxmışdı.
Başına gələcəklərdən, nələrin olacağından, kimlərlə qarşılaşacağından, hara gedəcəyindən xəbərsiz idi...

Onu bu yola vadar edən səbəblər var idi.
Dilə gəlməyən, düşünülməsi belə ağır olan səbəblər...

O, hər şeyə — keçmiş həyatına, vərdişlərinə, bu günə qədər qazandıqlarına, öyrəndiklərinə — ümumiyyətlə, əvvəl nəyi var idisə hamısına “əlvida” deyib yeni bir başlanğıc etmişdi.

Heç kimin onu başa düşməyəcəyini bilə-bilə çıxmışdı bu yola...
Hazırlıqsız... Çətinliklə...
Amma qəlbində alov kimi yanan böyük bir ümidlə...

Bu ümid özünə deyildi.
Əgər özünə ümid etsəydi, indiyə qədər qazandıqlarını səfərbər edib istədiyinə çata bilərdi.

Xeyr...
Onun ümidi daha böyük bir Qüvvəyə idi.

O Qüvvə ki, o hələ dünyaya göz açmamışdan əvvəl — ana bətnindəykən — onu seçmişdi.
Həyat üçün... Yaşamaq üçün... Mübarizə üçün...

O Qüvvə ki, hər gün anasının qanından ona da bir “pay” ayırırdı ki, böyüsün, inkişaf etsin...

O Qüvvə ki, onu bu dünyaya bəxtəvər gətirmişdi.
Valideynləri onu sevirdi.
O, uşaq evlərinə qoyulan minlərlə sahibsiz uşaqdan biri deyildi...

O Qüvvə ki, onu bərəkətli torpağın azad vətəndaşı etmişdi.
Müharibə, sürgün, aclıq və səfalət içində yaşayan milyonlardan biri deyildi...

O Qüvvə ki, onu gözəl bir dövrdə dünyaya gətirmişdi.
Dünyanın hər gün inkişaf etdiyi, imkanların artdığı bir zamanda...

O Qüvvə ki, ona:
— yaşamaq üçün bir ev,
— geyinmək üçün isti paltar,
— qidalanmaq üçün ərzaq,
— içmək üçün təmiz su,
— sevmək və sevilmək üçün ailə,
— yerimək üçün ayaqlar,
— görmək üçün büllur kimi gözlər,
— eşitmək üçün qulaqlar,
— düşünmək üçün ağıl,
— sevmək üçün ürək bəxş etmişdi...

O Qüvvə ki, ona:
— öyrənmək üçün müəllim,
— anlamaq üçün çətinlik,
— məsuliyyət üçün qaydalar,
— özəl olduğunu hiss etmək üçün sevdiyi insan,
— dəyərini bilmək üçün dostlar,
və nəhayət...
hər şeyə “əlvida” deyib yeni bir yola çıxmaq üçün cəsarət vermişdi.

İndi...
O’ndan başqa kimə ümid edə bilərdi?..

Gənc bunları düşündükcə, ilk addımını atdığı yolun üzərində milyonlarla insanın ayaq izlərinin olduğunu gördü...

Və anladı —
bu yol tək onun yolu deyildi...

Mənzərəyə can atırsansa, yamacda yorulmağı gözə almalısan.

Öz gözünlə görə bildiyin qədər gör, amma həqiqəti tam görmək istəyirsənsə, başqalarının gözlərindən də baxmağı öyrən.